Voorwoord

Het ziekenhuis stelt met enige fierheid opnieuw zijn jaarverslag voor. Ditmaal hebben we ervoor geopteerd om u een reeks van korte artikels aan te bieden die een staalkaart zijn van onze werking. Een primeur is dat het jaarverslag nu ook een online versie heeft. U zal ervaren dat er in 2011 weer heel wat gerealiseerd werd en dit in alle domeinen: van de zorg tot de zorgondersteuning.

Het ziekenhuis bruist van activiteit door de blijvende inzet van zijn artsen en medewerkers, wat we graag onderstrepen. Mijn oprechte dank aan iedereen die zich elke dag engageert voor onze patiënten, en dit in niet altijd even makkelijke omstandigheden.

We worden overspoeld door berichten over de economische crisis. De beelden van Griekenland met lange wachtrijen voor gratis voedselbedeling staan in ons geheugen gegrift. Het Europa van vandaag dient bekommerd te zijn om haar burgers. Schrijnende situaties zoals we die nu te zien krijgen in wat één van onze favoriete vakantiebestemmingen is en de bakermat van onze cultuur, zijn een moderne maatschappij onwaardig.

In tijden van crisis is en blijft de zorg een noodzakelijke ­behoefte waarin we als maatschappij moeten investeren, en dit vooral in mensen die zich willen engageren voor onze ­sector. Ik wil dan ook graag van deze gelegenheid gebruikmaken om onze beleidsmakers erop te wijzen dat blind besparen op de 'zorgende handen' een verkeerd signaal zou zijn. Bij deze een pleidooi om met positieve toewijding om te springen met iedereen die zich permanent inzet voor het welzijn van ons ­allemaal. Het accent moet liggen op de kern van het ziekenhuis: de patiënt. Wanneer er dan toch bespaard moet worden, laten we dit doen op de toenemende administratieve last die ons ­exponentieel wordt opgelegd. Als ziekenhuis worden we vandaag overspoeld met vragen tot registratie, notulering en rapportering. Artsen en medewerkers moeten binnen een kader van een correct kwaliteitsbeleid kunnen functioneren met een minimum aan administratieve overlast. We hebben een geschiedenis van volledige vrijheid van zorgomkadering met een onbeperkte toegang tot diagnostische en therapeutische methodes. Uiteraard is dit niet houdbaar en moeten er keuzes gemaakt worden. Een correcte verdeling van de middelen die een maatschappij wil besteden aan zieken en zorgbehoevenden vergt gedocumenteerde, geregistreerde en gecontroleerde ­activiteiten. Doch op vandaag dreigt de balans over te slaan naar het andere uiterste: een "registritis" en "administratitis" waarbij men de kernopdracht dreigt uit het oog te verliezen. Artsen en ziekenhuismedewerkers moeten zich kunnen 
concentreren op hun zorg- en zorgondersteunende taken: alle handen aan en rond het bed van de patiënt! Dit alles met de ­onmisbare steun van onze technische, logistieke, administratieve en ­facilitaire diensten.

 

door Hans Rigauts
Algemeen directeur